കിടപ്പുമുറിയിലെ ഒരു തോറ്റ ശരീരം പോലെയാണ് എന്‍റെ വായന ഇന്ന് എത്തി നില്‍ക്കുന്നത്. മറിച്ചു നോക്കാന്‍ പോലും മനസ്സു വരാതെ കിടക്കുന്ന മാസികയും ,പുസ്തകങ്ങളും .  ചെറുകഥയുടെ ചരിത്രം പഠിക്കാന്‍ പി.ജെ സാര്‍ ( ശ്രീ . പി. ജെ . ആന്റണി  ) തന്ന പുസ്തകം ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഞാന്‍ മടക്കി കൊടുക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുകയാണ്. ഏറെ താല്പര്യത്തോടെ വായിച്ചിരുന്ന ശ്രീ . സുസ്മേഷ് ചന്ത്രോത്തിന്‍റെ ,ഒരു കഥ എന്‍റെ ബെഡ്ഡില്‍ കിടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് മാസങ്ങളായി.  ഇ - വായന മാത്രം ബാക്കി. അതും വല്ലപ്പോഴും .

എന്തെങ്കിലും ആയിത്തീരാന്‍ വേണ്ടി ഒരിക്കലും വായിച്ചിട്ടില്ല , ഒന്നും ആയില്ലെങ്കില്‍ ക്കൂടി . ഒന്നേകാല്‍ രൂപ വിലയുള്ളപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഞാന്‍ മാതൃഭൂമി ആഴ്ച പതിപ്പ് വാങ്ങിച്ചിരുന്നു. വായിച്ചാല്‍ ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ല. എന്‍റെ ഒരു ട്യൂഷന്‍ മാഷ്‌ , അദ്ദേഹത്തിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു 

ഒപ്പം കലാ കൌമുദി, കഥ മാസിക തുടങ്ങി എല്ലാ പ്രസിദ്ധീകാരണങ്ങളും ഞാന്‍ വാങ്ങി. ഇത് ഹൈസ് സ്കൂള്‍ പ്രായത്തില്‍ . എന്നാല്‍ ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തില്‍ ഞാന്‍ വായനയില്‍ വീണു പോയതു  അപ്പര്‍ പ്രൈമറി കാലത്താണ്. കിട്ടാവുന്ന കുട്ടി പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍ വാങ്ങി വായിച്ചു. അപസര്‍പ്പക കഥ കളുടെ അരങ്ങായിരുന്നു സ്കൂള്‍. ചിത്ര കഥാ രൂപത്തില്‍ കിട്ടിയിരുന്ന കുട്ടി പ്പുസ്തകം നിക്കറിനുള്ളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു അധ്യാപകനെ കളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.  ബാല മംഗളത്തിന്‍റെ അംഗത്വ രജിസ്റ്ററില്‍ ആദ്യമായി പേരില്‍ മഷി പുരണ്ടത് എത്ര തവണ മറിച്ചു നോക്കിയോ .... ? എന്തൊരു ചങ്കിടിപ്പായിരുന്നു ആദ്യമായി പേരു വന്ന പുറം ഒന്നു തുറക്കാന്‍. 

അവധി ക്കാലത്ത് ആടിനെ തീറ്റാന്‍ പോകുന്ന ഒരു പതിവുണ്ട്. ആ അവസരമായിരുന്നു വായനയുടെ നല്ല കാലം. പഞ്ചായത്ത് ലൈബ്രറിയില്‍ നിന്ന് ധാരാളം പുസ്തകങ്ങള്‍ കിട്ടാന്‍ അവസരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമങ്ങളില്‍ പ്രണയം പൊടിക്കുന്ന ഒരു കാലം കൂടിയാണ് , പഞ്ചായത്ത് ലൈബ്രറിയും ,വായനയും , ഒഴിവു കാലവും. വായനയുടെ നല്ല കാലം എന്നു വേണമെങ്കില്‍ ആ കാലത്തെ വിളിക്കാം. 

എന്‍റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു സേതു. വായനയിലും ചിത്ര രചനയിലും കേമന്‍. ഞങ്ങള്‍ വാശിയോടെ പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തു. രാത്രി വളരെ വൈകിയാണ് ഞങ്ങള്‍ ഉറങ്ങിയിരുന്നത്. പിറ്റേന്ന് കാണുമ്പോള്‍ ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് " ഇന്നലെ എത്ര മണി വരെ ഇരുന്നു " എന്നാവും. കുറേശ്ശെ പണം 'അപഹരിച്ചു ' പുസ്തങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയത് കോളേജ് കാലത്താണ്. എനിക്ക് ഒരു കൊച്ചു ലൈബ്രറി ഉണ്ടായിരുന്നു. സൗഹൃദം കൂടിയപ്പോള്‍ അത് മെലിഞ്ഞു തുടങ്ങി. 

ജീവിതത്തിന്‍റെ അപരാഹ്നത്തിലാണ് എന്‍റെ വായന ഇല്ലാതായത്. തീഷ്ണമായ സാഹചര്യങ്ങളെ അതിജീവിക്കാന്‍ ഞാന്‍ വേണ്ടപ്പെട്ട പലതും ഉപേക്ഷിച്ച കൂട്ടത്തില്‍ വായനയും നഷ്ടമായി.

      

എന്റെ സുഹൃത്ത് വിനയന്‍ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ,     നാളെ ടൌണില്‍  ഒരു  ഗാനമേള   സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്,  പങ്കെടുക്കണം .  വിനയനുമായി എനിക്കു കുറച്ചു നാളുകളുടെ പരിചയമേ ആയിട്ടുള്ളൂ .ഒരിക്കല്‍ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോള്‍ , ക്യാന്‍സര്‍ ബാധിച്ചു മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന ഒരു കുടുംബത്തെ ക്കുറിച്ചു തയ്യാറാക്കിയ ലഘു ചിത്രത്തിനു കുറെ നറേഷന്‍  എഴുതി വാങ്ങിച്ചു . ഇപ്പോള്‍ ഗാനമേള നടത്തുന്നത് , ഏഴു വയസ്സുള്ള ഒരു നിര്‍ധന ബാലന്റെ കരള്‍ മാറ്റ ശസ്ത്ര ക്രിയയ്ക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്താന്‍ വേണ്ടിയാണ് .കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായിട്ട്   ഈ ബാലനെക്കുറിച്ച് പത്രങ്ങളില്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു .രണ്ടാം ക്ലാസ്  വിദ്യാര്‍ഥി .കൂലിപ്പണിക്കാരായ മാതാപിതാക്കളുടെ ഏകമകന്‍ .മഞ്ഞപ്പിത്ത രോഗം ബാധിച്ച്  കരളിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം തകരാറിലായിരിക്കുന്നു .കരള്‍ നല്‍കാന്‍ കുട്ടിയുടെ അമ്മ തയ്യാറായി നില്കുന്നു .മുപ്പതു ലക്ഷം രൂപയോളം ചിലവ് വരുന്ന  ശസ്ത്ര ക്രിയയുടനെ നടത്തിയാല്‍ ഈ കുട്ടി ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരും .

കത്തുന്ന മണല്‍ കുന്നുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷം അത് കണിക്കൊന്ന പൂക്കളായി എന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു. തിളയ്ക്കുന്ന നീരാവിയില്‍ ആ പൂക്കള്‍ ഇളകുന്നത് പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു .ദുര്‍ബല മായ മനസ്സിനോട് കാണിക്കുന്ന അനീതി. അന്ന് മാരീച വേഷത്തില്‍ വന്ന മായ. ഞാന്‍   വിഷു ക്കാലത്തെ ഓര്‍ത്തു. എന്റേത് മുസ്ലിം കുടുംബം .വിഷുവും, ഓണവുമൊന്നും മനസ്സിനെ ഇളക്കാത്ത ഒരു സമൂഹത്തില്‍ ഞാന്‍ നിലവിളക്കു കത്തിച്ചു. പൂക്കള്‍ ഒരുക്കി. കണി വെള്ളരിയും നാളികേരവും ഒരുക്കി. കൃഷ്ണ വിഗ്രഹം മാത്രം വയ്ക്കാനുള്ള ധൈര്യം വന്നില്ല. ഉമ്മയുടെ മുമ്പില്‍ നിന്ന് നില വിളക്കില്‍ തൊഴുതു. വേണു ഗാനം പാടി നടക്കുന്ന ഭജന സംഘം എന്റെ ഉമ്മറത്ത് വന്നു. അവര്‍ക്ക് വിഷു ക്കൈ നേട്ടം കൊടുത്തു. പിന്നെ ഉറങ്ങിയില്ല. ഒരു ദിവസ ത്തേക്കെങ്കിലും നോണ്‍ വെജിറ്റേറിയന്‍ പടിക്കു പുറത്ത്. വല്ലപ്പോഴും മത്സ്യം വാങ്ങുമെന്നതൊഴിച്ചാല്‍ പച്ചക്കറി തന്നെ വീട്ടില്‍ ശരണം. സുഹൃത്തുക്കള്‍ വരുന്നു. ഭക്ഷണത്തിനു ക്ഷണിക്കാന്‍ .ഉമ്മയ്ക്ക് നിര്‍ബന്ധം. വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇത്തിരിയെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട് പോണം.ഞാനും, സുഹൃത്തുക്കളും (അവരൊക്കെ ഹിന്ദുക്കള്‍ ) വിഷു ദിനത്തില്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് പ്രഭാത ഭക്ഷണം.

ആരുടെയോ തൊടിയില്‍ ഒരു കണിക്കൊന്ന മറഞ്ഞു വളര്‍ന്നു. മീനമാസത്തില്‍ അത് നവ വധു വിനെ പോലെ പൂക്കള്‍ വാരിയണിയും . എനിക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു അത്. ചുറ്റും വള്ളി പ്പടര്‍പ്പുകള്‍. ജന സഞ്ചാരം കുറഞ്ഞ ഒരിടം.വിഷുവിനു  എനിക്ക് പൂക്കള്‍ തരാന്‍ വേണ്ടി അവളുടെ മക്കളെ  സൂര്യനെ കാണിച്ചു കുടിയിരുത്തി. അധിനിവേശത്തിന്റെ കാലമാണ്. വിഷു അടുക്കുംതോറും ആധിവളരും . വിഷുവിനു തലേന്ന് രഹസ്യമായി ചെന്നു പൂ പറിക്കും. 

നിനക്കെന്തിനാണ് ഇത്രയും പൂവ് ........? 

ചിലപ്പോള്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചെന്നു തോന്നും. കൂട്ടുകാരുടെ വീടുകളിലും കണി വയ്ക്കാന്‍ നിന്റെ പൂവ് വേണം. അപ്പോള്‍ കൊമ്പ് കുലുക്കി അവള്‍ സന്തോഷിച്ചു.. ആ കാലത്ത് എനിക്ക് ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോട് വല്ലാത്തൊരു പ്രണയം തോന്നിയിരുന്നു . മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ മാത്രമേ അവളെ ഒന്നു കാണാന്‍  പറ്റിയിരുന്നുള്ളൂ.  ഒന്നാം തീയതി തൊഴാന്‍ വരുമ്പോള്‍ ദൂരെ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം ഒന്നു കാണും. കണ്‍ കുളിര്‍ക്കെ. പക്ഷെ, എന്നെക്കുറിച്ച് അവള്‍ക്കു അറിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍  നെയ്തു കൂട്ടിയ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ ഭാരമായി തുടങ്ങി. എങ്ങനെയെങ്കിലും എന്റെ പ്രണയം അവളെ അറിയിക്കണം.  ആയിടയ്ക്ക് അവളുടെ വീട്ടില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടി  എന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നു. എന്റെ ആഗ്രഹം ഞാന്‍ അവള്‍ വഴി അറിയിച്ചു. അത്ഭുതം.....! പെട്ടെന്ന് മറുപടി. മനസ്സ് കുളിര്‍ത്തു. സുഗമമായി പോകാം. എന്റെ സന്ദേശങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ അവള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുവത്രേ.....! ഞാന്‍ സന്ദേശങ്ങള്‍ കൊടുത്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒപ്പം ,ഒരു മുല്ല മാല, അല്ലെങ്കില്‍ അവളുടെ ദൈവത്തിനു ചാര്‍ത്താന്‍  ഇലഞ്ഞി മാല. എല്ലാം അവള്‍ സസന്തോഷം സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതിയായ സന്തോഷം. വിഷു വരുന്നു. കണി വയ്ക്കാന്‍ ഞാന്‍ പൂ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.



 വിഷുവിനു അമ്പലത്തില്‍ വരണം ,ഒന്നു കാണണം .

ദൂതു പറഞ്ഞു..ആളറിയാത്ത പ്രണയം ഇനി വേണ്ട. .....സമ്മതിച്ചു. വിഷുവിനു അമ്പലത്തില്‍ കാണാം. എന്റെ നെഞ്ചിടിച്ചു. അമ്പലത്തിലാണ് കയറേണ്ടത്. ഞാനൊരു മുസ്ലീമാണ്. എങ്കിലും സാരമില്ല. വിഷു വന്നു. രാവിലെ ഏറ്റവും അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തുമായി പുറപ്പെട്ടു. അമ്പലത്തില്‍ കയറും മുമ്പ് ഷര്‍ട്ട് അഴിക്കണം. ലജ്ജ തോന്നി. ധാരാളം പെണ്‍കുട്ടികള്‍ തിങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു. പരിചയക്കാര്‍ ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ ....! ഞാന്‍ ആരെയും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ഒരു തവണ  തൊഴുതു. ശ്രീകോവിലിനു അരികില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒതുങ്ങി നിന്നു.തിരക്ക് വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു. സോപാന ഗായകന് എന്റെ ഹൃദയ തുടിപ്പ് ഒരു സൗകര്യമായതു  പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അവള്‍ വന്നു. വിടര്ത്തിയിട്ട ഈറന്‍ മുടിയുമായി, ഞൊറിയിട്ട് തുന്നിയ പട്ടു പാവാടയും ചിത്രപ്പണി ചെയ്ത ബ്ലൌസുമിട്ടു അലസയായി അവള്‍ തൊഴുന്നത് ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു. ഒരിക്കല്‍ പോലും അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. 

എന്നെ കണ്ടു കാണുമോ.......? 

എനിക്ക് ആശങ്കയായി. സുഹൃത്ത് ഇടപെട്ടു. പെണ്ണല്ലേ , അവള്‍ നിന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവന്‍ ഉറപ്പിച്ചു.ഇതൊക്കെ സംഭവിച്ചതു ഒരു വിഷുവിനാണ്. ഓരോ വിഷു വരുമ്പോഴും ഇതൊക്കെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ഓടി യെത്തും. 

സുഖമുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ...........

 ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍  ..........

ഓഫീസില്‍ ചെറിയ സംഭാവന നല്‍കി പുറത്ത് വന്നപ്പോള്‍ 
രക്ഷാധികാരി ഞങ്ങളെ ഭക്ഷണത്തിനു ക്ഷണിച്ചു. സന്ദര്‍ശക മുറിയിലേക്ക് കടന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, കുട്ടികളുടെ ഒപ്പം ഇരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ.......?

നീ നിസ്ക്കരിച്ചോടാ .........?  

കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന ഒരു ഇരു നിറ ക്കാരനോട്  അയാള്‍ ചോദിച്ചു. അവന്‍ തലയാട്ടി.ഞങ്ങളെ ക്കുറിച്ച് കുട്ടികളോട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു. ' ഈ നില്‍ക്കുന്നവര്‍ നിങ്ങളെ കാണാന്‍ വന്നവരാണ്. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങള്‍ ദു : ആ ( പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം )  ചെയ്യണം.

'എന്താണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത. നിങ്ങടെ മക്കളെ പോലെ കണ്ണും, കാതുമൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ക്കുമുണ്ട്‌'............ അങ്ങനെ ആരെങ്കിലുമൊന്നു പ്രതിഷേധിക്കാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിച്ചു. ആരും പ്രതികരിച്ചില്ല. പെട്ടെന്ന് , ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി വരാന്തയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.ഏറിയാല്‍ ആറു വയസ്സ്. അധ്യാപകന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ പെടാതിരിക്കാന്‍ അവന്‍ ഒരു തൂണിനു മറഞ്ഞു.

'അഷ്ക്കര്‍, ഇവിടെ വരൂ.............

അദ്ധ്യാപകന്‍ കല്‍പ്പിച്ചു.അവന്റെ മൊട്ട ത്തലയിലേക്ക് നോക്കി അയാള്‍ ചോദിച്ചു.

'എവിടെടാ നിന്റെ തൊപ്പി ..............?

അവന്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കി . കുറെ അപരിചിതരുടെ മുമ്പില്‍ നിന്ന് കരയാന്‍ അഭിമാനം അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ആ കുട്ടി മുറിയിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി.

'വേഗം എടുത്തു വാ'  .........

എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നത് മറയ്ക്കാന്‍  ഒരു കര്‍ചീഫ്‌ കൊണ്ട് ഞാന്‍ മുഖം പൊത്തി. എല്ലാം അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ രക്ഷാധികാരിയോടു ആറുവയസ്സു കാരനെ ക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു.
'വളരെ ചെറുപ്പത്തില്‍ ഇവിടെ വന്നു പെട്ടതാണ്. ഇവനാണ് ഇവിടുത്തെ ചെറിയ കുട്ടി'. 

മോന്‍ ഇങ്ങു വരൂ ........ഞാന്‍ വിളിച്ചു.

അവന്‍  വന്നില്ല. ഒരു അനാഥന്‍ എങ്ങനെയാവണം എന്നെനിക്കു കാണിച്ചു തരികയായിരുന്നു അപ്പോഴവന്‍. ഞാനവന്റെ മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ തലോടി.  എന്തൊക്കെയോ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്നതാണ്, അതെല്ലാം എന്റെ  നെഞ്ചില്‍ തറച്ചിടപ്പെട്ടു.




 മാതാപിതാക്കളുടെ നടുവില്‍ സുഖം പറ്റി ഉറങ്ങേണ്ട പ്രായം. നീണ്ട ഒറ്റ വരി പ്പായയില്‍ ആരുടെയൊക്കെയോ കൂടെ അവന്‍ ഉറങ്ങുന്നു. " ഭൂത പ്രേതങ്ങളെ, ഗര്‍ജിക്കുന്ന  മഴ മേഘങ്ങളേ, നിങ്ങള്‍ ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തരുത്, അവനു അഭയം ആരുമില്ല. അവന്‍ അനാഥ നാണ്.

മടക്ക യാത്രയില്‍ ഞാനാകെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. എന്റെ മക്കളോട് സ്നേഹം കുറഞ്ഞു പോവുകയാണോ ........ ? അതോ, അഷ്ക്കര്‍ എന്ന അനാഥ ക്കുട്ടിയെ കൂടി ഞാന്‍ നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്ത് നിര്‍ത്തുക യായിരുന്നോ ...........?  എനിക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.

വിദേശത്തേക്ക് മടങ്ങിയ ശേഷം  ഈ  മെയില്‍ വഴി ഞാന്‍ പലരോടും അഭ്യര്‍ഥിച്ചു. എന്തെങ്കിലും സഹായം ആ അനാഥാലയത്തിന് നല്‍കാന്‍.  അതിന്റെ നേരിയ ഒരു കണികയെങ്കിലും എന്റെ അനാഥക്കുട്ടിക്കു ലഭിക്കുമല്ലോ. ഈ കുറിപ്പെഴുതുമ്പോഴും ചോര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന ആകാശത്തിനു താഴെ 
ആ മൈതാനത്ത്, അവന്‍ ഓടി ക്കളിക്കുന്നുണ്ടാവും. നീലയില്‍ വെള്ള വരയിട്ട അനാഥത്വം അണിഞ്ഞു  കൊണ്ട്...................